Rok 2020 był to dziwny rok, w którym rozmaite znaki na niebie i ziemi
zwiastowały jakoweś klęski i nadzwyczajne zdarzenia. Współcześni blogerzy
wspominają, iż około wiosny stonka turystyczna w niesłychanej ilości
wyroiła się z Podkarpacia i zniszczyła zasiewy i trawy, co było
przepowiednią napadów na Kościół. Latem zdarzyło się wielkie zaćmienie
wyborcze, a wkrótce potem ruska rakieta pojawiła się na niebie. W
Warszawie widywano też nad miastem mogiłę i krzyż ognisty w obłokach nad
Pałacem Prezydenckim; odprawiano więc posty i dawano jałmużny w
samochodach, gdyż niektórzy twierdzili, że zaraza spadnie na kraj i wygubi
rodzaj ludzki, zwłaszcza suwerena. Nareszcie zima nastała tak lekka, że
najstarsi górale nie pamiętali podobnej, chyba tylko poprzednią. W
południowych województwach lody nie popętały wcale wód, które, podsycane
topniejącym każdego ranka śniegiem i śmieciami, wystąpiły z łożysk i
pozalewały sklepy z godzinami dla seniorów. Padały częste deszcze. Gnojnik
rozmókł i zmienił się w wielką kałużę, słońce zaś w południe dogrzewało
tak mocno, że — dziw nad dziwy! — w województwie świętokrzyskim i na
Podlasiu zielony smog okrył wioski i miasta już w połowie grudnia. Roje po
pasiekach poczęły się burzyć i huczeć, bydło ryczało po zagrodach, a
kobiety na ulicach...
Możliwe, że po latach tak będą historycy opisywać 2020. Ja nie będę aż tak
dramatyczny. Podsumowując go stwierdziłem, iż przed dwunastoma miesiącami
wyobrażałem go sobie zupełnie inaczej i wiele planów szlag trafił. Z
drugiej strony były momenty, że zapowiadało się znacznie gorzej, a jednak
sporo rzeczy zdarzyło się pozytywnych. Ogólnie to 2020 nie był taki zły i wcale
nie jestem przekonany, iż obecny będzie lepszy, zwłaszcza, że wchodzimy w
niego z lockdownowym przytupem. W poniższym wpisie tradycyjnie
skupię się na działalności ogólnogórskiej.
Na pewno mój górski 2020 charakteryzował się kilkoma cechami wyróżniającymi
go od poprzednich:
* spora liczba wypadów jednodniowych (pokłosie oficjalnie zamkniętych
noclegów),
* wyjątkowo dużo - jak na mnie - wizyt w Sudetach (bo zazwyczaj miałem
bliżej na jednodniówki),
* wiele odwiedzonych miejsc, których w ogóle w najbliższym czasie nie
planowałem zaszczycić swoją obecnością,
* rekordowa ilość wyjazdów z tatą,
* dominowały góry o niewielkich wysokościach,
* powroty po wielu latach przerwy.
Styczeń.
Podobnie jak rok temu zacząłem go w Sudetach, ale tym razem niziutko,
na Pogórzu Kaczawskim.
Pierwszy wyjazd i pierwszy powrót
po długiej przerwie (konkretnie dziewięcioletniej). Zwiedziłem Jawor i kilka
okolicznych wiosek, wdrapałem się na dwie wieże widokowe, przyspieszałem
kroku słysząc strzały w lesie, a finalnie wylądowałem w
Chatce pod Lipą w Raczycach. Jest to obiekt do wynajęcia, jeden z
kilku takich na Pogórzu, idealne miejsce dla tych, którzy lubią poimprezować
w klimatach chatkowych i nie przejmować się tym, że komuś się coś nie
spodoba. Wracając dotknął mnie zaszczyt w postaci przejażdżki słynnym
"busiem"
Buby i Toperza
😏. Pogodę miałem typowo zimową.
