Na rowerze wokół Niemodlina

Na kolejną rowerową wyprawę po prowincji województwa opolskiego wyruszyłem z Bastkiem. Tym razem nie korzystam z podwózki pociągiem, bo chcemy okrążyć Niemodlin (Falkenberg), a tam żadne składy pasażerskie nie docierają. Poza tym interesujące nas miejscowości leżą bliżej domu niż te z poprzednich wyjazdów i - to również zmiana - będziemy przez cały czas poruszać się po terenie Górnego Śląska, na Dolny nie zajrzymy.

Pierwszy krótki postój następuje w wiosce, która akurat z Niemodlinem związana nie jest, a mianowicie w Wawelnie (Bowallno, Walldorf). Na skrzyżowaniu dróg znajduje się Pomnik Poległych, który niedawno odnowiono. Prace przeprowadzono jednak bardzo niechlujnie, bo nie zrekonstruowano ani nie poprawiono oryginalnych napisów. Co więcej, częściowo zasłonięto je nową tablicą, na której w wersji niemieckiej umieszczono nazwę po polsku, choć to wioska oficjalnie dwujęzyczna.

Wawelno było jedyną miejscowością na naszej trasie, w której dominuje ludność autochtoniczna. Dalej na zachód wszystkie wioski zamieszkałe są głównie przez potomków Kresowiaków oraz przybyszów z innych stron, nie będziemy więc widzieć dwujęzycznych tablic.

Odbijamy z głównej drogi do Siedlisk (Schedliske, Waldsiedel). Położone są one na uboczu, za lasem i choć wielokrotnie przejeżdżałem niedaleko nich, to w samej wiosce nigdy nie byłem. Administracyjnie należą one do gminy Dąbrowa w powiecie opolskim, ale od XVIII wieku aż do 1975 roku był to teren powiatu niemodlińskiego. W czasie ostatniej reformy administracyjnej akurat tego powiatu nie przywrócono, ale historycznie jest to ziemia niemodlińska, więc zaczynamy w ten sposób właściwie zwiedzanie 😊.

Wioska o tej porze wygląda jak wymarła. Jest to kilka starych domów i starych stodół.

Jaworniki: Veľký Javorník i Stratenec

Tę wycieczkę planowaliśmy z tatą od co najmniej dwóch lat - celem miały być Jaworniki (Javorníky) na pograniczu czesko-słowackim wraz z ich najwyższym szczytem. Kluczowa miała być ładna, ciepła, wiosenna pogoda, bo to pasmo idealnie nadaje się na ten okres. Z pogodą trafiliśmy, natomiast z wiosną zdążyliśmy na ostatni moment, bowiem dzień przed rozpoczęciem lata 😏.

Samochód zostawiamy po czeskiej stronie - w przysiółku Světlá, należącym do Velkých Karlovic (Karlowitz). Przy ostatnim przystanku autobusowym znajduje się zatoka parkingowa, gdzie jesteśmy jedynym autem. Teoretycznie moglibyśmy pojechać jeszcze dalej, aż do Słowaków na wysokość 900 metrów, ale to bez sensu, bo potem musielibyśmy się daleko wracać po wóz.

Okolica jest sielska: drewniane domy, ławeczka z biblioteczką nad stawem oraz kaplica charakterystyczna dla architektury Valašska (Wołoszczyzny Morawskiej).

Przez chwilę niebieski szlak prowadzi przez las, ale potem wraca na drogę. Może łapać stopa? Tatuś twierdzi, że nie ma potrzeby, zresztą ruch i tak jest minimalny. Nasz cel już widać na horyzoncie, a pod nami kolejne przysiółki Karlovic.

Na rowerze do Nysy przez dwie Ścinawy

Ostatni raz na dłuższej wycieczce rowerowej byłem jesienią, więc gdy nastał czerwiec, to uznałem, że znowu pora ruszyć się na prowincję województwa opolskiego (oczywiście zakładając, że całe województwo nie jest prowincją 😏). Podobnie jak w ubiegłym roku wybieram jego południowo-zachodnią część, czyli głównie powiat nyski. Jednym z powodów tego kierunku jest dla mnie możliwość łatwego dojazdu pociągiem - tym razem wychodzę na przystanku w wiosce Mańkowice (Mannsdorf).

Punktem docelowym dzisiejszego dnia ma być Nysa i gdybym się bardzo śpieszył, to dopedałowałbym do niej dość szybko, bo w linii prostej dzieli mnie od niej dziesięć kilometrów. Plan jest jednak zupełnie inny - chcę zahaczyć o całą garść małych miejscowości i zrobić znacznie dłuższą trasę od południa. Będzie zatem wiele zdjęć kościołów, kapliczek i starych domów 😏. Mańkowice oferują wszystkie te trzy elementy!

Tutejszy kościół św. Mateusza mógł zostać wybudowany albo w XIII albo w XIV albo w XVI wieku, bo wszystkie te stulecia są wymieniane w internetach. Na pewno przebudowano go w stylu barokowym. Zaglądam do środka, ale przez kratę widać niewiele. Zaglądam też na przyświątynny cmentarz i znajduję kilka przedwojennych grobów, w tym gospodarzy aus Klein Warthe, czyli z Bardna, przysiółka Mańkowic.

Niedaleko kościoła znajdowała się kiedyś knajpka albo sklep z zadaszoną werandą. Nie mógł zostać zamknięty bardzo dawno, bo szyld koncernowego browaru jest jeszcze całkiem wyraźny. Niestety, obecnie lokal z piwem na śląskiej wsi to niesłychanie rzadki przypadek.

Z plecakiem przez Prusy (3): Dobre Miasto - Kłódka

Czy miasto może być dobre? Może - na Warmii mamy Dobre Miasto, a kiedyś Guttstadt. Samorządowcy często reklamują swoje miejscowości jako "Dobre miasto", ale jednak nazwa własna Dobre Miasto to coś niespotykanego 😏. Jej pochodzenie też jest ciekawe, lecz niezaskakujące, bo znowu pochodzi od pruskiego słowa, w tym przypadku "Gudde". Albo tak nazywało się mieszkające tu pruskie plemię albo Prusowie nazywali tak gąszcz, zarośla - jedno zresztą nie wyklucza drugiego. Niemieccy osadnicy przyswoili je jako Guddestat, Guthinstat, potem Guttstadt, Bona Civitas po łacinie, a stąd już tylko krok do Dobregomiasta pisanego łącznie. I tak jeszcze dodam w kwestii językowej, że wielu z tych osadników pochodziło z Dolnego Śląska i ponoć aż do II wojny światowej był tu w użyciu niemiecki dialekt dolnośląski.

Historia nie była dobra dla Dobrego Miasta, wielokrotnie je niszczono i plądrowano. Swoje zasługi w tej kwestii mają i Polacy i Krzyżacy i Szwedzi. Prawdziwa katastrofa przyszła w lutym 1945 roku - zagładzie uległo wówczas około 65% zabudowy. Co prawda na terenach przejętych przez Polskę były bardziej zniszczone miejscowości, ale kwestia odbudowy zależała od polityków i urzędników. Większe miasta miały większą szansę na rekonstrukcję (choć też nie zawsze - jak na przykład Nysa), mniejsze i peryferyjne mniejszą, uznawano po prostu, że "nie warto". Czasem ograniczano się do utrzymania przedwojennego układu ulic, który uzupełniano współczesnymi budynkami - w Dobrym Mieście zrezygnowano i z tego. Najbardziej zniszczony został rynek, po którym nie ma już śladu - dziś w jego miejscu znajduje się główne rondo! Wychodząc z busa nie miałem pojęcia, że oto znajduję się w sercu dawnej starówki!

Obecnie sporą jej część zajmują bloki. Niby są tu jakieś kamienice, ale przyglądając się nim dokładniej widać, że to nowe konstrukcje pośrednio nawiązujące do dawnych kształtów. Z racji zatarcia układu przestrzennego nie stoją one w miejscu poprzedników.

Różnice w zabudowie świetnie pokazuje ta strona, gdzie można porównać sobie stan dawny i powojenny. A na moim zdjęciu wąska, pojedyncza kamieniczka, która jako jedna z nielicznych ocalała niedaleko historycznego rynku.

Z plecakiem przez Prusy (2): Nerwiki - Pieszkowo - Gorówo Iławeckie

Położone na północ od Lidzbarka Warmińskiego jezioro Wielochowskie (Grosserdorfen See) posiada zagospodarowaną plażę miejską. Są kąpieliska z drabinkami, wiaty, parking, wychodek, liczne zakazy, miejsca ogniskowe oraz teren pod namioty. Właśnie tam przybyła wcześniej moja ekipa, do której i ja podążam.

Były dwa kwadranse po osiemnastej, gdy ze śpiewem na ustach przybyłem na skraj plaży. Zastałem Bubę, Szymona, Bożenę i Piotrka, ten ostatni przygotowywał drewno na ogień. Wkrótce przyjechała na pożyczonym rowerze Kaśka z zapasami wody (tej z jeziora jest zawsze za mało) oraz Krwawy, też na dwóch pedałach.

- Wiesz co ja tu mam?! - krzyknął, sięgając do torby.

- A wiesz co ja tu mam?! - odkrzyknąłem, sięgając do plecaka.

On miał flaszkę, a ja - cóż - papier toaletowy 😏. Każdemu według potrzeb. 

Fajnie było po roku zobaczyć znajome gęby (Piotrka po dwóch, rok temu zdradził nas na rzecz Putina). Byli też na tyle mili, że zostawili trochę swojskich napitków i jedzenia.

Ekipa rozkłada się z namiotami na wielkiej łące, która prawdopodobnie do tego właśnie służy oraz pod krzakami. Ja postanowiłem spać pod wiatą, noc ma być dość ciepła.

Z plecakiem przez Prusy (1): Łankiejmy - Bartoszyce - Lidzbark Warmiński

Pierwsze kroki na mazurskiej ziemi stawiam na peronie w Łankiejmach (Langheim). Zaledwie stacje dalej są Korsze (Korschen), gdzie dwa lata temu skończyliśmy wędrówkę po Mazurach, więc zaczynam prawie w tym samym miejscu. Razem ze mną z pociągu wychodzi chłopak z rowerem - patrzy się na mnie dziwnie i znika. Plecakowców raczej rzadko tu widują. Jestem wykończony dziewiętnastogodzinną podróżą ze Śląska, ale szczęśliwy, iż znowu udało się tu przybyć!

Po drugiej stronie torów stoi pruski dworzec z cegły, od dawna zamknięty. Kawałek dalej ceglany dom przy brukowanej drodze - jest klimat! 

Droga prowadzi początkowo wzdłuż torów, a potem odbija w stronę wioski. Zaglądam na skraj pobliskiej łąki, zobaczyć, czy rzepak już dojrzał. Dojrzał!

Po chwili dochodzę do drogi wojewódzkiej przy której wznosi się obiekt, z którego słyną te okolice, czyli gotycka świątynia. Kościół św. Jana Chrzciciela wybudowano w XIV wieku, w kolejnym dołożono wieżę, którą po kilku stuleciach zniszczyła wichura i trzeba było ją zrekonstruować. 

Szkoda, że drzwi są zamknięte.

Długa podróż na Mazury i niewiele krótszy powrót (przez Poznań, Olsztyn, Toruń)

Gdy na kalendarzu pojawia się druga połowa maja, to od kilkunastu lat oznacza on u mnie czas corocznej wędrówki wzdłuż granic Polski. Rok temu chodziliśmy na południu po Rusi Czerwonej, czyli tym razem północ. Mazury, Warmia i nie tylko, lecz teraz nie będę się o szczegółach rozwodził - w każdym razie ekipa startowała z Mazur i ja też musiałem na nie dotrzeć. Buba i pierwsi śmiałkowie wyruszyli już w sobotę, ja mogłem wystartować dopiero we wtorek po południu, ale i tak byłem przeszczęśliwy, bo długo wydawało się, iż w ogóle mnie na tym wyjeździe nie będzie!

Ponieważ podróż przez całą Polskę i tak miała zająć kupę czasu, więc postanowiłem ją... jeszcze wydłużyć, a przy okazji zaoszczędzić. Nabyłem w kasie kolejowej cudo o nazwie miniREGIOkarnet - jest to bilet pozwalający przez trzy wybrane dni podróżować dowolną ilością pociągów spółki Polregio i kosztuje on 80 złotych. Ponieważ ilość połączeń pod tym szyldem sukcesywnie spada i poszczególne województwa puszczają na tory coraz więcej składów pod własną marką, to trzeba się dobrze nakombinować, aby sensownie ustalić długą trasę. Mnie udało się przez przypadek: w wyszukiwarce zapomniałem oznaczyć pociągi pośpieszne, więc system wyrzucił mi połączenie ze stolicy Górnego Śląska aż na Mazury składające się z samych osobowych Polregio! Jedyne takie w ciągu dnia , pozostałe wymagały skorzystania z innych przewoźników. Obecnie, po zmianie rozkładu jazdy, byłoby to już niemożliwe w interesujących mnie godzinach. I od razu było wiadomo, że łatwo nie będzie - czekają mnie cztery przesiadki i, bagatela, dziewiętnaście godzin w podróży! 😛 Na pewno będzie ciekawie!

Zatem we wtorek o godzinie 17.40 wsiadam w Opolu do pierwszego pociągu i od razu łapiemy opóźnienie! Na szczęście krótkie, we Wrocławiu mam zaś prawie godzinę zapasu, więc na spokojnie kręcę się wokół dworca i po najbliższych ulicach. Jest piękny, ciepły wieczór, idealny na daleką podróż!

Wskakuję do pociągu na Poznań. Ciekawe, bo w środku znajdował się automat biletowy, jeszcze takiego w Polregio nie widziałem. Po wiosennej zmianie rozkładu jazdy już bym nie był w stanie pojechać o tej porze. Jedyne bezpośrednie połączenie przesunięto na wcześniejszą godzinę, a pozostałe kursy są dzielone: do połowy Kolejami Dolnośląskimi, przesiadka i dalej Kolejami Wielkopolskimi. Oczywiście dwa różne bilety i konieczność przesiadania się wynika z troski samorządów o pasażerów!

Nigdy nie podróżowałem tą trasą osobowym, więc z ciekawością przyglądam się mijanym stacjom. Najpierw chyba przez pół godziny wyjeżdżamy z Wrocławia, zatrzymując się na kolejnych przystankach. Wchodzi dość sporo ludzi, robi się momentami ścisk, ale zaraz po minięciu wrocławskich rogatek równie szybko zaczyna się skład wyludniać. Za oknami zachodzi słońce.

Dłuższy postój mamy w Rawiczu, gdzie zaczyna się Wielkopolska. Korzystając z okazji wychodzę na perony rozprostować kości. Aktualnie właśnie w Rawiczu następuje przesiadka pomiędzy KD i KW. I zazwyczaj jest ona tak genialnie skomunikowana, że trzeba czekać kilkadziesiąt minut.