czwartek, 16 października 2014

Albania - Berat (Białe Miasto)


Drugie miasto z listy UNESCO w Albanii to Berat (Βεράτι), w środkowej części kraju, nad rzeką Osum. 

Najpierw trzeba tam dojechać - droga z Lushnjë jest zdecydowanie najgorszą z głównych, jakimi przyszło nam się w tym roku poruszać. Trwa jej kompleksowa przebudowa, co oznacza ponad 30 kilometrów po kamieniach, dziurach, szutrze i nie wiadomo czym jeszcze... 

 
 

Zanim tam dotrzemy zajeżdżamy jeszcze na kemping w miejscowości Ura Vajgurore. Jaka tu cisza w porównaniu z Ksamil! Na zielonej trawie rozbite ledwie ze dwa namioty (oczywiście z Polski) i jeszcze tylko jeden kamper z Włoch. Super! 
 

Po rozłożeniu namiotu dojeżdżamy w końcu do Beratu. Parkuję w centrum i gramolimy się po cholernie śliskim bruku na górę, dotwierdzy
 

Jest ona starsza niż w Gjirokastrze, bo wybudowali ją Bizantyjczycy i to w miejscu poprzedniej. 
 

Z racji, że zamieszkiwali ją głównie chrześcijanie, między murami dominują średniowieczne cerkwie: typowe, jak św. Trójcy... 
 

...i mniej typowe, jak św. Teodora. 
 

Jedyne dwa meczety powstały dla tureckiego garnizonu - z tzw. białego i czerwonego powstały tylko ruiny i skrócony minaret. Jest też kilka świeckich zabytków - jak np. dawna cytadela, w której spokojnie można się zabić, gdyby nieopatrznie zacząć schodzić po schodach, urywających się znienacka. 
 
 

Ogólnie to bardzo tutaj przyjemnie - twierdza jest nadal zamieszkała, widać więc suszące się pranie, ludzie zajmują się swoimi sprawami, dzieciaki grają w bala, a ulicami pędzą konie ;) 
 
 
 
 

I to wszystko bez tłumu turystów, którzy kręcą się tutaj w ciągu dnia. A widoki z murów - równie piękne jak te z Gjirokastry, choć jednak zupełnie inne. 
 
 
 

Zejście w dół do samochodu udaje się bez wypadku, choć używaliśmy do niego m.in. ścian, murków, trawników i drzew... masakra, czułem się jak na lodowisku (nie umiem jeździć na łyżwach :D )! 
 

Powrót rozwaloną drogą po zmroku nie jest zbyt przyjemny, ale kończy się sukcesem. Na kempingu działa niewielka restauracja - można tanio i smacznie zjeść. A rano... budzi mnie dziwny odgłos. Deszcz??!! To takie coś jeszcze istnieje? 
 

Faktycznie, niebo zaciągnie, trochę kropi. Przestaje po jakiejś półgodzinie i do akcji wkraczają oszalałe kury od sąsiadów, ganiające się między namiotami. Co jakiś czas wychodzę i pędzę je w kierunku drogi, ale te wracają jak bumerang! 

W Beracie znowu wychodzi słońce, choć niebo nie jest już idealnie niebieskie jak przez ostatni tydzień. Ale ileż można patrzeć na ten sam błękit? 

Berat określany jest jako "Białe Miasto" - w IX wieku zostało zdobyte przez Bułgarów i ci nazwali je Beligrad. Dzisiejsza nazwa jest przekształceniem średniowiecznej. Historię oczywiście miejscowość ma znacznie dłuższą, bo założyli ją Ilirowie, potem zdobyli Rzymianie, gospodarowali Bizantyjczycy. No i oczywiście Turcy, po których pozostały pamiątki w postaci meczetów. 

 
Meczet Kawalerów z 1828 roku. Chłopi przychodzili tutaj prosić o dobrą żonę. Zapewne taką, która da łatwo się zlać i posprząta po mężczyźnie. Wnętrze jest niestety zamknięte. 

Kawałek dalej jest Meczet Królewski z XV wieku, wybudowany przez sułtana. 
 

Płacę 1 euro i starszy jegomość wpuszcza mnie do środka, gdzie po albańsku z włoskimi słówkami opisuje mi budynek. Jak ja lubię takich przewodników ;) Pozwala mi nawet wejść do damskiej części na piętrze. 
 
 

Obok meczetu jest cały kompleks budynków - m.in. Tekke, rodzaj klasztoru sufickiego. 
 

To liberalny odłam, razem spotykali się tutaj kobiety i mężczyźni. W środku obiektu zachwyca zdobiony sufit. 
 

W czasach komunizmu był tutaj magazyn i sklep z owocami. Z kolei w meczecie w Gjirokastrze ćwiczyli cyrkowcy... 

Dalsze uliczki są już przeciętnie albańskie. 
 

Jest tam jeszcze jeden remontowany meczet i kościół prawosławny. A także np. ruiny dawnego pałacu paszy, zburzonego w 1945 roku. 
 

Ta data jest dość ciekawa... w tym okresie nie było już w Albanii Niemców, więc prawdopodobnie było to w czasie walk bratobójczych, kiedy to komuniści ostatecznie pokonali oddziały partyzantki nacjonalistycznej. 

Koło pałacu trwa orgia przejazdów weselnych... choć tak naprawdę wszystkie Urime wyglądają i robią dokładnie to samo. 
 

Najbardziej charakterystyczne dla Beratu są jednak białe, zabytkowe domy, układające się jak ściana w dzielnicy Mangalem, pod twierdzą. 
 
 
 

Miasto jest również nazywane "Miastem Tysiąca Okien" - najpiękniej to wygląda wieczorami, gdy odbija się w nich słońce. 

Po drugiej stronie rzeki jest dawna chrześcijańska dzielnica Goricë, mniejsza i mniej widokowa wersja Mangalemu. 
 

Od strony północnej starówkę zamyka turecki most z XVIII wieku, teraz już z przebudowaną górą. 
 

Pora zbierać się dalej, jeszcze bardziej na północ. Podczas jazdy staję na jednym z rond, aby kupić miejscowy przysmak - grillowaną kukurydzę. Pycha! 
 

Nasz kolejny cel to Tirana :) 

6 komentarzy:

  1. Rewelka. Od miejsc, obiektów i krajobrazów aż kręci się w głowie. Czekam na dalsze relacje.

    OdpowiedzUsuń
  2. Kiedy myśmy nocowali na tym campingu przed Beratem, Polaków oczywiście było mnóstwo. Właścicielka stwierdziła, że nasz naród najczęściej ją odwiedza i maili z Polski zawsze dostaje bardzo dużo ;) Berat wyjątkowo przypadł mi do gustu, mimo że bardzo inteligentnie wybrałam się na jego zwiedzanie w japonkach, co przy podchodzeniu na twierdzę było dość zabawne ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ja japonek nie miałem, ale w sandałach też wchodziło się ekstremalnie, a moja kobita dodatkowo jeszcze miała uszkodzoną nogę ;)

      Usuń
  3. Bardzo ciekawa relacja z Albanii i Białego Miasta. Szkoda, że w tym mieście byłam krótko, zbyt krótko i nie mam tylu wspaniałych zdjęć. Więc z przyjemnością oglądam fotorelację z tego pięknego miejsca.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. zwłaszcza przy tej obecnej pogodzie chętnie bym się przeniósł do Albanii :) pozdrawiam!

      Usuń